يكي بود يكي نبود غير از خدا هيچكس نبود . روزي روزگاري چوپاني بود كه هر روز صبح زود گله را به صحرا مي برد . اما يك روز  كه به صحرا رفته بود  و گوسفندان مشغول چرا شده بودند با خودش گفت تا گوسفندان دلي از غذا درمي آورند ، در سايه درخت كمي استراحت كند اما مدتي بعد خوابش برد وقتي بيدار شد تمام گوسفندان و بزها پراكنده شده بودند با شتاب از جايش برخاست تا گوسفندان را در كنار هم جمع كند  . بعد از جمع كردن گوسفندان و بزها و شمردنشان متوجه شد يكي از گوسفندان كم است  دوباره به جستجوي گوسفند همه جا را نگاه كرد اما اثري از هيچ گوسفندي نبود . در بازگشت به خانه آنقدر ناراحت بود كه مادربزرگش متوجه پريشان حال بودنش شد . از نوه اش پرسيد كه چرا ناراحت است و چوپان ماجراي گم شدن گوسفند را تعريف كرد . از مادربزرگ عذرخواهي كرد كه چرا مراقب گوسفندان نبوده كه همچين اتفاقي افتاده است . مادر بزرگ هم با خوشرويي او را دلداري داد كه مي تواند دنبال گوسفند بگردد كه جوينده يابنده است   تا ناراحتي اش از بين برود . چوپان هم خيلي خوشحال شد .

روز بعد طبق معمول مادربزرگ در بغچه نوه اش نان و پنير گذاشت تا او را به همراه گوسفندان و بزها راهي صحرا كند . چوپان از مادر بزرگش خداحافظي كرد در حاليكه در اين فكر بود كه نبايد دوباره خوابش ببرد تا گوسفندي گم نشود . فك مي كرد اگر روزي خوابش ببرد و گرگ شروري به گله بزند آنوقت خودش را نمي تواند ببخشد پس تصميم گرفت تا ديگر بازيگوشي نكند و نخوابد تا از گله غافل شود .

وقتي كه به صحرا رسيد در كنار دامنه كوه كه خيلي سبز بود به گوسفندان و بزها را به حال خودشان گذاشت تا شروع به چريدن كنند . در اين فكر بود كه مي تواند آن گوسفند گمشده اش را پيدا كند كه ناگهان خرگوشي از ميان گله نظرش را جلب كرد كه به اين طرف و آن طرف مي پرد و بازي مي كند . از خرگوش پرسيد گوسفند ي در صحرا نديده چون گم شده است . خرگوش گفت گرگي را ديده است كه دست گوسفندي را گرفته به زور كشان كشان او را به خانه اش مي برده است. چوپان كه نشانه هاي گوسفند را از خرگوش پرسيد شستش خبر دار شد  كه گوسفند گله خودشان است . از خرگوش جاي خانه گرگ را پرسيد و با عجله به همراه سگش به سمت خانه گرگ به راه افتاد  . به خانه گرگ كه رسيد در زد اما كسي جواب نمي داد .

گرگ كه متوجه آمدن چوپان و سگش شده بود با دستمال جلوي دهن گوسفند را بسته بود تا صداش در نيايد .

گرگ كه خيلي فقير بود و بچه هايش گرسنه بودند گوسفندي را از گله چوپان دزديده بود تا گوسفند شير خودش را درون ديگ گرم كند و به گرگ بچه ها بدهد و از پشمش نخ بتابد و براي گرگ بچه ها  لباس ببافد و برايش در خانه كلفتي كند چون خود مادر گرگ خيلي ناتوان شده بود .

بعد از مدتي وقتي كه چوپان صدايي نشنيد به خانه برگشت و به مادربزگ گفت كه نتوانسته در آن روز گوسفند را پيدا كند .

گرگ هم كه مي دانست چوپان و سگش دوباره برمي گردند تصميم گرفت گوسفند و بچه هايشان را به غاري در بالاي كوه برد  تا دست چوپان به آنها نرسد اما غار خيلي دور و سرد بود و انتقال آنهمه وسايل به غار سخت بود پس به ناچار مجبور بود هر وقت كه ديد چوپان و سگ به خانه شان نزديك مي شوند به غار بروند وقتي مطمئن شد چوپان و سگش باز گشته اند به خانه شان برگردند.

اما با ردپاها چه كنند گرگ تصميم گرفت براي آنكه چوپان نتواند آنها را پيدا كنند در مسير غار ، مدتي در رودخانه حركت كنند.

روزها چوپان مي آمد اما ناميد باز مي گشت چون در خانه گرگ كسي نبود و ردپاي گرگ ها تا رودخانه ادامه داشت و ديگر اثري از ردپا نبود.

ماجراي خانه گرگ و درپاها و رودخانه را براي مادربزرگش تعريف كرد .

مادربزرگش كمي با خودش فكر كرد و گفت كه يك شب به خانه گرگ برويم تا ببينيم  ماجرا چيست؟! .

وقتي به خانه گرگ رسيدند از پشت پنجره ديدند كه مادرگرگ بر روي تخت بيماري است و گوسفند بر روي پيشاني اش دستمال آب سرد مي گذارد .

گوسفند از دلتنگي بره هايش ميگفت و گرگ هم به او دلداري مي داد كه كساني هستند تا از بره هايش مواظبت كنند ولي گرگ بچه هايش چه ؟! به گوسفند مي گفت چند روزي صبر كند تا بتواند راه چاره اي پيدا كند تا گرگ بچه هايش بتواند روزگارشان را بگذرانند تا گوسفند را رها كند تا به پيش بره هايش برگردد.

وقتي مادربزرگ از پشت پنجره تمام ماجرا را ديد  جلوي در آمد و در زد  . مادر گرگ كه به سختي صدايش بالا مي آمد گفت كيست :

مادر بزرگ با صداي مهربان گفت كه آمده است تا كمكشان كند

مادر گرگ كه ديد چاره اي ندارد و اگر در را باز نكند چوپان در را خواهد شكست اميدوار بود تا حرف هاي مادر بزرگ راست باشد پس به گوسفند نظري كرد تا در را باز كند

گوسفند در را باز كرد بعد از ديدن مادر بزرگ شروع به گريه كردن كرد و بعد از بغل كردن همديگر مادر بزرگ رو به مادر گرگ كرد و گفت كه مي تواند آنها را با خودشان به مزرعه ببرند و قول داد  تا وقتي كه بچه هايش بزرگ مي شوند به مزرعه بيايند  ولي بچه هايش بايد مثل گرگ هاي شرور نباشند و از گله و مزرعه مراقبت كنند .

گرگ مادر با خوشحالي پذيرفت.

سالها بعد بچه گرگ ها بزرگ شده بودند و از گله  مراقبت كردند و مادر گرگ و مادربزرگ هم كنار هم شاد بودند

قصه ما به سر رسيد كلاغه به خونش نرسيد .

_{بر آنكه ز ما برده دل و جان گو يار}

_{بر عشق و صفا برده ز ما هوش و قرار}

_{اي باد صبا اين به تو گويم كه نهاني}

_{بر دل ، دگري نيست نيست محرم اسرار}

_{پنهان ز چشم ما تو اي جانانه اي امشب}

_{بر جان و دل مهمان و باز هم خانه اي امشب}

_{دنبال يار حيران و سرگردانم امشب}

_{بر دل غبار غمها ، نم اشك ريزانم امشب}

_{هر روز و شبم سيه ، سيه حالم امشب}

_{هر روز و شبم نالان ، باز نالم امشب}

^{جانان به مه چشم ز خواب بيدار كنيد}

^{ز پرستش بت افكار كسان بيداد كنيد}

^{چه سود آيد همه عمر بر تار برده بودن}

^{به پرواز تن ز پيله خفتن آزاد كنيد}

تا خورشيد روي به كوه نيافروخته دلي

تا موغ دلش دام نيافداده دلي

دست آر ، دل افسرده كه چو بر بامست

هست و فردا به خاك و فرسوده دلي

آنچه از معما از تو در سر دارم به این دین و مرغ خیال ، کز کج نشاندم ، همساز نکنم  تا به گمان آسوده دل درین دیر خراب چشم بسته ، چندی چشم بگشایم درِ این خانه اوهام را به دروغ های مضحک نگشایم
زندگی کابوس تلخ بودن است تا ندانم آنگونه که می گویند ، می نمایم ، هستم یا که نی

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

دست به دست مادر پاي به درون مكتبخانه مي گذارم آسمانش تيره تر ز مژگان مادر و غبارآلوده تر ز هر تندبادي ،به دشت مخيلات گمگشته و راه خانه ندانم آنگه كه دست سرد مي شود  دانم كه دستم رها نموده و تنها منم و صحن مكتب خانه در تكاپوي غرقه نگشتن بر آب چشمان كه دست و پا مي زنم و به ناگه كه دست غارتگر آفتابي داغ به درياي اشكم مي رسد تشنه لبم. سراب به حيله به مكتبخانه ام خواند اندرون مكتب خانه كودكاني لوح به دست و ليك قلم نمي رانند هر كدام به سويي خيره اضظراب آنچنان سخت دارند كه به گمان كه ز كشتي اميد به جاي مانده و طوفان بلا نزديك است آري باز قصه تركه انار آبديده كه بر دستان آهنگ ناله بنوازد كودكي آهسته زير لب مي گفت بر درس نآموخته بر لوح چه انگارم دمي بعد نيز هم احوال كودكان مي گشتم روزها مي گذشت و سوسوي اميد نيز ديگر نايي نداشت هر دم كه ز سر فراموشي ز بلاي آسماني به بال مخيلات آشفته به آسمان مي پريدم نمي دانستم نمي دانم بر دل آسمان كي به حيله مي رخصاند مه تا ستارگان دامن ز دست دهند و نور به زمين پاشند كه به گمان مرهم دل شكسته اي به سنگي باشد ليك نيك مي دانستم كه روزگاريست چيني شكسته دل را بند نمي زنند دل شكسته به گوشته اي نهند و نو خرند ز آنكه با آنانش بود گر اينگونه نبود رهي بهر فرار ز مكتب خانه ي سرد و آغوش گرم مادري بود بارو گرد مكتب خانه انديشه گريز ربوده بود چنانكه وجود چون ميخي بر مكتبخانه كوبيده بود مرغ خيال نيز نتوان به آن سوي بارو برسد ،كه بارو آسمان به زمين دوخته بود سالهاست كه بر ذهن اين معما مي پروانم كه بر مكتب خانه زندگي از بهر چه لت مي زنند طفل درس نياموخته را تنها دانم زندگي مكتبخانه است.

زاغک به خاک تپيدن مي آموخت ،فلک هابيليان بر زمين مي کوفت

خندان فلک بر آه سردش بذر غم مي پروراند

خوابيده چشم ز هجوم خاک هوشيار نبود

حيات گل به گلدان سخت مي ديد

خاک که به لرزه مي افتاد فتنه فلک آشکار مي شد

نواي گريستن به گوش مي رسيد ز آنکه تواني داشت

کودکي غبار گرفته رخسار ، صبر نگاه ز دست مي داد

جهان يکدست کنعان بود يوسف آندم پنهان بود

پاي آبله مادري پي فرزند مي گشت

نهفته بود خاک به حيله زاغک فرزند به تن

به آب چشم خاک که به ميان میزد فرزند می ديد

بی جان بر تن خاک خفته بود

کو چنان صبحدم که فرزند به رخت اميد مي ديد

به سکوتي به چشمان خواب کاروان بم جرس رفتن مي زد بدان صبحدم

غرق،تن دشت هر قدمش ردپاي يوسفي زيبا روي

جاي پايش بر تن دشت لاله هايي ز خواب بيدار مي كرد

افشانده بوي لاله ز باد ناله هايي به شب بيداد مي كرد

اشكي ز خون يعقوب بر تن گلبرگ شبنمي بود سرد ز داغ هجرش

رسوا تن دشت به بوي يوسفي در چاه افتاده

بريده سر داشت به تيغ جلادي ،سنگ غم بر شيشه دل مي زد

بال و پر كه شكسته رخت اميدش بر تن نيست كه نيست

كارواني ز كوزه گران ز خاك تنش كوزه سازند نزد يعقوب برند

بر دل خفته يوسف هواي پريدن نيست كه نيست

چشم نا بيناي يعقوب به توتياي خاك تن يوسف بينا نيست كه نيست

حيله كوزه گران چو برادران يوسف اينبار به كار آمدست

بر دلهاي خفته اميد بيداري نيست كه نيست

سوخته لب به باديه دست به آسمان نيازم خدايا

دل بر آن شدست كه در هواي گلشن نيازت گذارد خدايا

من هرزه دل به گلشن گداي روي تو باشم خدايا

بر حلقه در خانه ات بندم دست ، در دل بگشايي خدايا

بر دل كعبه دارم و محراب سويت كنم خدايا

به مي وضوي ديدار رويت كنم خدايا

عزم سفرم ده كه آتش عشق در جسم و جانم خدايا

برگان تك تك بر جويبار لب درخت بوسه زنند

گويي خندان به مي وضوي جان كنند

راهي كعبه جان ليك من تك برگ خشكيده اين قامت سبزم

رخت خيال كنم برتن

مرغك دل به خيال دهم بال و پري

آنگه پايكوبان درخت به رقص

برگان آواز وصال خوانند

شادم كه ايندم شادند

اين يكدم غنيمت شمرند

ناگه مشت كوبان بر در خيال باد

موج خيال بر دلم مي شكند

نمناك چشمان بر تن لزره افتد

بفض در گلو مي شكند

خفته بر سينه خاك روزگاراني ، ياراني سبز تن

چشمان به انتظار به خلوت او ز سكوت دوخته ام

سراب خيال سفر ز فراق بر چشم و تن به انتظار سوخته ام

شكوه به دل نتوان حبسو به يار نگفت

چو پروانه دهم بال و پر به دست اين تار خدايا

بسته كنم بال به گوشه تار ، خود خدايا

به چشم خون و به تيرگي بخت ز دوري يار خدايا

نتوان سبر بزييم بر اين درخت بار خدايا

دستي برآر و تار زندگيم بگسيختان خدايا

تا چشم نابينا به يار چو يعقوب بينا شود خدايا

شکوه آنکه عزیزان آنجا و اینجا جای من سوته دل نبود

پروانه دل غمکش ما خود  خود به تار آتش شمع فتاند

افسوس که در حریم یار جای من خفته دل نبود

عقل ز کف ده و دمی به رخص شو یکدم به میخانه دل بیا به مهمانی

آخر کدام نهنگ عقل محرم دریای دل شود در این تنگ کوچک دنیا

بوسه بر دریای دل که عقل خار و خسی ست بر چشم دل و تو ندانی

گر وضو به می و محراب کنی به عشق و کعبه دل بر عشق کنی

عزال عقل ز داد دل به کوه و دشت گردد به سرگردانی

زین رنج بیهوده زندگی که عقل باشدت به فرمانروایی آزاد گردی

دستم دور ز آتش لیک تو نیز دست ز آتش غم بردار ای محبوب دلها

پروانه دور گلی و شمع ز یاد برده

غرق به خون بگشت ز اشک دیده شمع

پروانه به یاد خواهد شمع لیک شمع جان به خاک خزیده

پای جان بر فلک دل به دیدار یار رود

_{محبوبه گيسو به دست غم داده اي}

_{هر شب سر به بالين غم نهاده اي}

_{به ملامت نامردمان سر به صحرا کرده اي}

_{دل داده به غم و جان فرسوده اي}

_{به غمزه بکش دمي به زلف اميد شانه اي}

_{کي شنيدست که در اين بزم غم به غزلت آزاد کني}

_{ز بي وفا وفا طلب مکن که نبيني به پاي اين خار گلي}

_{جان بفروشم تا به آب چشم بذر اميد بر دلت کارم}

_{که من چو شوره زار تشنه کنم به عشق جان زير پايت}

_{به غم گو خاک به سر ريزد که من نه آنم که تو داني}

_{به جهان دست به سِر بي سِر هستي نيست که نيست}

_{جز پرتو اميد در دل شب زدگان  اثري نيست که نيست}

_{چاره دل آنست که به اميد غبار  بر غم بگذاري}

_{زيستن به جهان به نواميدي  ثمري نيست که نيست}

^{در ازل روح بدان خواستار بود بر استادي!}

^{محبوبه اي  به مکتب دنيا بود در استادي}

^{تاکه بد در مکتب او بآموزد پاکي را}

^{به گمان ز ياد برده ست رسم استاد نوازي}

^{عمر ناخوش کند و زندگي به درد بر استاد خويش}

^{سر افروخت و نرفت به پابوس استاد خويش}

^{شبي که محبوبه استاد ز سر شکوه کند يا رب}

^{آتش زند ز درد بر خرمن صبر}

^{منويس بر پيکر آسمان بگزار امتحان بگذرد}

^{گر تو خاموشي و برگ نانوشته}

^{تو اي گوهر جاودانگي را صاحب}

^{درهاي بسته غم در سينه گشوده شودو غم بگريزد}

^{که عادت نباشد رنجيدن ز کس بر محبوبگان}

چشم بود به گيسوي شمع پروانه را به چَه

آنکه بچيند لبي ز لب منيژه گونش و باز گريزد

بشد بال زنان رخص کنان سوي آن مَه

فتاد سوته دل در دام لب خندان شمع

بشد آهوي دل به دام بلاي آن شَه

بگشت مدهوش به لبش ز هوشياري

بکرد توتيا بال و پَرش را عشق محبوبه

بدانند خاکِِِييان يکدم بوسه ز لب يار

 بِه ز عمري صدساله

کی روشن میشه این چشم نابینا به توتیای مرگ

مرغ نامه آور مرگ کو؟

خرمن هستی رو به بی نیازی آتیش می زنیم و بوسه بر دستان مرگ

ما نه منتظر رخ بهاریم

نه ترس سیلی خزانو داریم

(ما ز بالایم و بالا می رویم)

ما ز دریایم و دریا می شویم

^{گل صادق تو اي محبوبه شب}

^{منم تنها ميان آتش تب}

^{شب و تنهايي و مرغ شباهنگ}

^{غم محبوبه و عشق و دل تنگ}

^{نمک پاش دل ريشم غم تو}

^{منم مستغرق عشق يم تو}

^{فداکاري،فدايت مي شوم من}

^{چو فرش زير پايت مي شوم من}

^{بهار آمد ، بهار من جوان شو}

^{مثال سرو باغ و بوستان شو}

^{سپاس از اينکه يار دوستاني}

 ^{که با من ياور و هم داستاني}

^{ستايش مي کنم فر خدا را}

^{که از جودش نشان کردست ما را}

^{سخن کوتاه مثل جويباري}

^{مرا تنها تو همرازي و ياري}

زندگی به تار انداختن یه پروانست

زندگی فراموشی یه پرواز دوبارست

atatattaaaataaaataaaaaaataaaaaaaattttaaattttttaattaaattaaaataaataaatta tatttaaatataaaaaaaaaaaaaaaataatatataaaaatataaaaaaaatttaaaaaaaataaaaatt taaaaaatatataatatataataaaatttaaatataataataaaaaaaataattaataaaataataatat aaataaataaaataataattttaaataataaattaaaatattaaaattttataaaattaataaaaataaa tttaataatttaaaaaaatatatttataaataaaaattaaaaatataaataataaaaaaaaattattaaa atttttaaattaaataatattaaataaaaaatatatataatataaaaaattatattaataaaaataataa aaatataaaaatataaaaaaaatattttatataaaataaaaattatataaaattaaaaataattattaat aaattatatataataatttttttaattaataaaaaaaaataataatatatataaaaaaataaaaatatat taattaaataaataaataaaatatttaaaaaattaaatattaatattaaaaaattaaatttttaaattta aaattaataaaaaaaaaataataaataaaaaaataaatttataaaaatatataaattataaaaaaatata aaaaattataaaatatttaaaaataaataaaaaaatatttaatatttataatataaaaaaaaatataaat tttatataaaataaaaaaaaatataaattaaaattaaaaaaaattatataattaataataatataaaaat tttaataaaaaataataaataattattattaataataaaattaaaataattaaatattaaaaaaaaaata aaaatatttattaataaaataaaataattattaaaattataaaataatttaattaaaaaatataaataaa aaaataaaaaataaaaaaaaaatataaaataaaataattataaaaaaaaaaaaaataataaataataaaa taaataatttataaaaaaattaaaataatataattaataaataaaaaaataaataaatataaataataaa tattataaaaaaaaaaataaaaaataatattaataaaatattttataatatttattttaaaataaaaaat atataaaaaaaatattattaataaattataaattaaatttaaaataatatattatatataaaaaaaaata aaaaataaaaaaaattaaaaaatataatataaaaataaataataaaaaattaattaaaaaaaaaaataaa attaaataaaaaaaaaaaataaataaaaaaataaatattatattaaattttaaaaaataaaatatattta atattaaataattaaataaaaataaatattaaataaatattataaaaatatataaattaaataattaaat taataaaaaatatataaaaaaaattaaattttattaaataaatataaaaaaataaaaatatataaaatat taaaaaaataaaattaataattaattattaaataaaaaaaattaatttataatttaattatattttttta attttataaaaaaaaaaaatattaaataaaaaataaatatatatttataattaataaataataaaaatat aaaaaaaaaataaataaaaatataaaataaaaaattattattaaaaataatttattaaaaaatataaaaa ttattattaaaataattttaataataaatttaaattatataaatattaaaaatataaaaaaattaaaatt aataaaattattaataataataaaaaataaattttaaaataataataaatttaaaataataaaattatta atataaaaaaaattaaaaaaattaaaaataataatttttaaaatattatataaaatttaaatattataat tatataattaaatttaatatttaaaaaaaaaaataaaaaaaattttaaatatttatttataatataaaaa aaaaattaataaaataaaaaataataataatataaataaaattaaaataattaataaataatatataatt aaaataaaaaaaatattaaaataatatattaaataaaaataaaattaaattaaataataaaaaaataata ataaaaaaaaattaattaaataaattaataataataaaataaaaatataaaatatataataaaaaataat ataattattaaaataaaaataaaaataaaattttatttatatataaaaaaaaaataaataattatataaa atttaattaaattaaatataaattaaaaataaaaaaaaaaaaattataaaataaaattaaataaaaaaaa aattaaaaaataaattaatatataaaaatttaataaatttataaataaaaaaaaaattaaaattataata taaattaaaataataaaaaattataaatttataatattttaataaaatataaataaatatattatattat aaaaaaaatttataaatataatttaaaaataataaaaaaatataataaaaaataaaaaaaaaattataaa atttaaaaaaaaaaaaaaataaaatttaataaaaaaaaataataaaaaataaatttaatataataattaa aaataaatataatatataaaaaataaataaaaatatattaatatttaaaaataaaaatatataatataaa

ردپاي خونين نقش بسته بر آسمان گويد كه خورشيد مرده است

كبودي پلكهاي شب خبر از نيستي مي دهد

دو ستاره هاي كه ديگر ناي چشمك زدن ندارند

نسيم آه سرد بر لبان دشت مي نهد

ابر ها اشك ريزان مي گذرند

چگونه مي توان باور كرد

چنين دروغي را

دستان سرد آسمان كوچ قاصدك را نعره مي زند

آري او رفته است

چون بگشايند در بتخانه

بقافم درش كنم آنجا آشيانه

بنده شود دل بر آن بت در آن خانه

زنم زانو پيش آن بت

كند بر دل شكرگزاري مهرش جوانه

ز سوداي مهرش به آتش دادست لانه

نغمه دل ز لب برخواهد به ناله

چشم بگشاي اي بت تا بيني

چه دلي افتادست اند كمند بندگيت

دامنت كند چشم اشك ريزان تا چشم گشايي

اي بت چون جان دهم در پايت

نتوانم شكر مهرت به جاي آرم

بوته سرد اشك زند جوانه

تو پاي بنه بر خاك دلم آرام آرام

مادران برخيزند

گر اين گونه شود

 شهر بت خانه شود

عالم خاكي ز مهرشان منت نكشند نسيه بهشتي را